Kwiecień przyniósł smutną wiadomość, która poruszyła środowisko artystyczne rysowników i miłośników satyry, nie tylko na Śląsku. 7 kwietnia, w szpitalu MSWiA w Katowicach, zmarł Janusz Kożusznik – rysownik o oryginalnej kresce, z zawodu architekt, którego twórczość przez lata bawiła czytelników prasy. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 11 kwietnia 2026 na cmentarzu ewangelickim w Katowicach, gromadząc bliskich i przyjaciół.
Janusz Kożusznik – architekt śląskiej satyry
Janusz Kożusznik był ciekawą postacią. Z wykształcenia architekt (absolwent Politechniki Śląskiej), potrafił przenieść dyscyplinę formy i precyzję planowania na grunt rysunku satyrycznego. Zadebiutował w połowie lat 70. i wkrótce stał się jednym z filarów prasy śląskiej, sportowej i satyrycznej. Jego prace gościły na dziesiątkach wystaw rysunki satyrycznego. Dużą liczbę rysunków Janusza Kożusznika pokazano w programie telewizyjnym „Szkło kontaktowe” w TVN24.
W ostatnich dekadach Janusz Kożusznik szczególnie mocno związał swoje życie i twórczość z Wisłą. Choć wraz z żoną Barbarą mieszkał w Katowicach, w Wiśle miał prywatny dom letniskowy, co zaowocowało licznymi inicjatywami artystycznymi. W Wiśle można było podziwiać jego cykle rysunkowe poświęcone skokom narciarskim, a przez wiele lat (i miejmy nadzieję, że tradycja ta przetrwa) restauracja „U Niedźwiedzia” przez którą przewijało się mnóstwo ludzi, miała tu nieoficjalną galerię jego prac. Był artystą, który nie potrzebował sterylnych ścian muzeów, by dotrzeć z twórczością do odbiorców – jego humor najlepiej smakował tam, gdzie toczyło się prawdziwe życie.
Szczepana Sadurski wspomina Janusza Kożusznika
Dla mnie śmierć Janusza to nie tylko strata oryginalnego artysty, ale przede wszystkim odejście człowieka, którego darzyłem szacunkiem oraz sympatią. Nasze drogi zawodowe i prywatne krzyżowały się szczególnie, w okresie największych sukcesów wydawanego przez mnie pisma satyrycznego „Kościotrup” i „Twojego Dobrego Humoru” (to jego późniejsza nazwa). Regularnie drukowałem jego rysunki i pokazywałem na zbiorowych wystawach (m.in.w Toruniu), a każda opublikowana jego praca była czymś więcej niż wesołym rysunkiem. To była mini-rozprawa na konkretny temat, uchwycona bardzo trafnie.
Gdy się poznaliśmy, nie był młodym autorem, ale tak naprawdę jako rysownik satyryczny zaczynał. Umiał podpatrywać bardziej uznanych od siebie artystów, słuchać porad i wyciągać wnioski. Dlatego jego rysunki stawały się coraz lepsze – w formie i treści. Z czasem wypracował swój styl i nie potrzebował wsparcia.
Janusz był człowiekiem statecznym i solidnym. W dzisiejszym, często chaotycznym świecie, był ostoją normalności: to, co uzgodniliśmy i czego się podjął, było dla niego święte. Jeśli powiedział, że coś zrobi – słowa dotrzymywał.
Zapamiętałem, że bardzo był spragniony kontaktów z innymi rysownikami. Nie dzielił nas na „wielkie gwiazdy” i „młodych adeptów”. Dla niego liczył się talent, pasja, wspólny język kreski i humoru. Gdy dowiadywał się o mojej wystawie, potrafił wygospodarować czas, wsiąść w samochód i przyjechać ponad sto kilometrów – czy to do Krakowa, czy w inne miejsca na Śląsku – po to, by znów się spotkać i porozmawiać.
Wraz z Januszem Kożusznikiem z polskiego rysunku satyrycznego odeszła artystyczna elegancja, bo taki on właśnie był na co dzień.
Janusz Kożusznik: (c) Rysunki.pl
Na zdjęciu: J.Kożusznik (z prawej) na mojej wystawie w Krakowie (1998), Polska mistrzem świata – książeczka z jego rysunkami
Zobacz też:
> Rysownicy Superpressu, także Kożusznik
>
